و از تمام شدن آن جلوگيرى نمايند ، و نظم مجلس را بر هم زده و مشوش نمايند .
فصل هشتاد و هشتم
و اما مصيبتهائى كه از ابو بكر بر اسلام در حال حيات و بعد از وفات رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله واقع شده ، آنست كه جدت محمد صلى اللَّه عليه و آله مخالفين پدرت على عليه السلام و هم دستان ايشان را ، و كسانى كه بحضرتش حسد ورزيده ، يا با حضرتش عناد و دشمنى داشتند همه را جمع نموده و در جيش اسامة بن زيد و زير لواى او قرار داد ، و بخروج از مدينه تحريص و ترغيب نمود ، و بر خلاف عادت در اين امر بسيار تاكيد فرمود ؛ براى اينكه مدينه از معارضين و معاندين خالى بماند ، و راه براى پدرت على عليه السلام صاف گردد ، يا اينكه حجت تمام شده و آنچه در باطن داشتند ظاهر شود ، و با همه آن تاكيدات ابو بكر از جيش اسامه بازگشت نمود ، و آنچه را كه جدت محمد صلى اللَّه عليه و آله وسيلهء رسيدن پدرت على عليه السلام بامامت قرار داده بود - كه در آن سلامت اسلام و مسلمين و سعادت آنان تا يوم الدين بود - برهم زد ، و براى خود عذرى تراشيده ، و به آن حضرت چنين گفت : چگونه من در نزد اسامه بمانم ، و از واردين و مسافرين از حالات شما استفسار نمايم ؟
و عمر را هم كه در جيش اسامه بود بمدينه آورد ، و از اسامه تقاضا كرد كه اذن دهد كه وى نيز بمدينه برگردد ، و اسامه اذن نداد ، بلكه تصريح كرد كه : عمر از طرف خود و بىاذن من مراجعت كرده است .
به اين هم اكتفا نكرده و در سقيفه امر را در دست گرفت ، و با مخالفت جماعت انصار با اصرار و تغلب خود را خليفه قرار داد ، و با حيله و تزوير رياست را بدست آورد ، و بانصار - چنانچه بخارى و مسلم در صحيح خود ، و غير ايشان ذكر كردهاند - وعده داد كه امراء از مهاجرين و وزراء از انصار بوده باشند ، و چون به مقصود خود رسيد و بر اريكه خلافت تكيه زد بوعده خود وفا نكرده و احدى از انصار را بوزارت اختيار نكرد ، و خود را در نظر اهل اعتبار مفتضح و رسوا نمود ، و بمردم جهان فهماند كه تمام اينها حيله و تزوير بوده است .