بعد از آن حضرت بدست مسلمانان افتاده فتح خواهد شد ، و مسلمانان بتجربه صدق كلام آن حضرت و حق بودن وعدههاى آن بزرگوار را دانسته بودند ، و آيهء قرآن را نيز شنيده بودند كه ميفرمايد :
لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ
( سوره توبه ( 9 ) آيه 33 يعنى تا غالب گرداند او را بر تمام دينها و اگر چه كراهت دارند شرك آورندگان ) و جمعى از مورّخين تصديق اين گفتار ما را نمودهاند ، كه از آن جمله است اعثم كوفى كه در تاريخ خود گويد : چون ابو بكر لشكر اسلام را بسر كودكى ابو عبيده بجنگ روم فرستاد ، قبل از فتح از دنيا رفت ، و در زمان عمر بدست مسلمانان فتح شد ، و در آن هنگام بعضى به او پيشنهاد كردند كه خود با لشكر حركت كند ، و بعضى اين كار را صلاح ندانسته و او را منع كردند ، پس با پدرت على عليه السلام مطلب را در ميان گذاشت و عرضه داشت :
يا ابا تعالى رأى شما چيست ؟ آن حضرت در جواب فرمود : اگر خود به روى نصرت يا بى و اگر نروى نيز نصرت يا بى زيرا كه نبى اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم بما وعدهء نصرت داده است ، چون اين كلام را شنيد گفت : راست گفتى ، و توئى وارث علم رسول خدا ( صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ) .
پس اى فرزندم ، آيا فتح بلاد به غير از نيروى آن وعدههاى صادقه ، و عنايات فائقهء الهيه بوده است ؟ و آنان كه در مدينه بودند وجود و عدمشان يكسان بوده است ، چنانچه پدرت على عليه السلام بعمر فرمود : اگر بر وى نصرت يا بى و اگر بمانى نيز نصرت يا بى .
و اى فرزندم محمد بدان كه اين فتوحات خود موجب كورى و باقى ماندن بر ضلالت و گمراهى مردمى شده است كه بيان آن محتاج بشرح و تفصيل است ؛ زيرا كه آنان كه فتح اين بلاد نمودند مردم آن ديار را بطاعت و پيروى آنان كه از اسرار معرفت رب العالمين و حضرت سيد المرسلين دور بودند و بر پدرت امير الحسن تقدم جستند وادار نمودند ، كه در نتيجه از ضلالت كفر و بهتان بضلالت آنچه در اثر تقدم جستن بر پدرت على عليه السلام واقع و جارى شده منتقل شدند ، ضلالتى كه تا حال باقى است ، پس كدام فتح است كه سبب برترى و فضيلت آنان بوده باشد ؟