اختلاف نموده و بر آنان مشتبه شده است بر تو نيز مشتبه گردد ، و استوار نمودن آن را براى تو با اينكه ميل نداشتم كه ترا به آن آگاه نمايم در نزد من نيكوتر است از واگذاشتن ترا در امرى كه از هلاكت و تباهى تو در آن ايمن نيستم ، و اميدوارم كه خداوند توفيق رستگارى به تو عنايت فرمايد ، و به راه راست هدايت نمايد ، پس براى تو اين وصيت را انفاذ داشتم .
و با اين حال اى فرزندم ، بدان كه : بهتر چيزى كه از وصيت من بايد فراگيرى پرهيز - كارى و ترس از خدا است ، و اقتصار نمودن بر آنچه خداوند بر تو واجب فرموده است ، و اخذ به آنچه بر آن پيشينيان از پدرانت و نيكوكاران از خويشانت گذشتهاند ؛ زيرا كه آنان وانگذاشتند نظر كردن در آنچه براى ايشان نافع بوده است ، چنانچه تو نظركننده هستى ، و فكر كردند چنانچه تو فكركننده هستى ، پس عاقبت اين فكر و انديشه اين بود كه آنچه را دانسته و فهميدند كه براى آنان نافع است گرفتند ، و از آنچه به آن مكلف نبودند دورى نمودند ، پس اگر نفس تو ابا و امتناع نمايد از اينكه رفتار آنان را كه با علم به آن بجاى مىآوردند بدون علم قبول نمايد ، پس طلب علم و دانش تو بايد با تفهم و تدبر و تعلم بوده باشد ، نه اينكه بفرورفتن رفتن در شبهات ، و از حد تجاوز نمودن در جدال و خصومت بوده باشد ، و قبل از ورود در اين كار ابتدا كن بمدد خواستن از خداى خود ، و رغبت نمودن بسوى او كه موقفت بدارد ، و ابتدا كن بدور افكندن هر بديكه ترا در شك و شبهه اندازد ، يا در وادى ضلالت و گمراهى واردت نمايد ، پس چون يقين كردى كه قلبت پاك و صاف گشته ، و خاضع و خاشع و فروتن شده ، و انديشه و فكرت كامل گرديده و جمع شده ( يعنى از پراكندگى و تشتت فارغ شده و در راه راست و درستى متمركز شده است ) و تمام هم و مقصد تو يك چيز است ، پس در آنچه براى تو در اين وصيت تفسير و بيان نمودهام نظر و انديشه كن ، و اگر انديشهات بر آنچه براى خود دوست دارى جمع نشد ، و نظر و فكرت از پراكندگى فارغ نگرديد ، پس بدان كه مانند شتر نابينائى كه پيش روى خود نه بيند خبط نموده و بسر در آئى ، و در تاريكيهاى ضلالت و گمراهى فرو خواهى رفت ، و طالب دين كسى نيست كه خبط
برنامه سعادت ( كشف المحجة لثمرة المهجة ) ( فارسى ) — صفحة 208
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص٢٠٨