كه بايد هر آن آرزوى آن نمايند .
و از آن جمله است ، اينكه قومى را ديدهايم كه ميگويند : بر ما واجب است كه بسرور آن حضرت مسرور ، و بحزن آن حضرت محزون باشيم ، و آنچه در اين عالم است ، و آنچه بما رسيده ببركت آن حضرت است ، و بتوسط او عليه السّلام بما رسيده و ميرسد ، و ستمكاران و سلاطين جور از آن حضرت غصب و نهب نمودهاند ، و با اين حال از اين غصب و نهب باندازهء كه اگر درهم يا دينارى يا زمين و ملكى از ايشان غصب شود متأثر و غمگين نشوند ، پس اين حالات و صفات با وفاى به حق خداوند و معرفت او جل جلاله و معرفت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و معرفت اوصياء او عليهم السّلام چه ربط و مناسبتى دارد ؟
و از آن جمله است اين كه ، به كسى كه ظاهرا علاقهمند بظهور آن حضرت است ، و دعوى وفا دارى به آن حضرت نمايد ، و براى غيبت حضرتش اظهار تأسف و اندوه نمايد ، گفتم : اگر حضرت ( مهدى ) عليه السّلام به تو بفرمايد : كه من از طريق پدران خود از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم دانستهام كه اگر من ظهور نمايم تا چشم تو به من افتد فورا خواهى مرد ، و لكن اگر ظهور من بتأخير افتد بيست سال ديگر با كمال خوشى و ثروت با اهل و عيال خود زندگانى خواهى كرد ، آيا تأخير در ظهور آن حضرت را براى زندگانى چند روزه دنياى فانى اختيار نخواهى نمود ؟
و از آن جمله است اينكه : به كسى كه در موالات و دوستى آن حضرت مبالغه ميكرد ، گفتم : اگر آن حضرت به تو ابلاغ نمايد : كه سلطان بلاد تو روزى هزار دينار به تو خواهد داد ، و در تمام مدت غيبت اين مبلغ به تو خواهد رسيد و براى تو حلال و طيب است ، و آن سلطان هم اين امر را عملى نمايد و روزى هزار دينار به تو بدهد ، پس از آن ابلاغ فرمايد كه : خداوند اذن ظهور داده و پس از اين اين مبلغ بر تو حلال نيست و در اخذ آن مأذون نيستى ، آيا نزد تو بهتر و محبوبتر است كه غيبت من به طول انجامد و اين مستمرى باقى
برنامه سعادت ( كشف المحجة لثمرة المهجة ) ( فارسى ) — صفحة 191
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص١٩١