آيا عقل قبول مىكند كه كسى كه قبل از آنكه او را بشناسى و طاعت و عبادتش نمائى نسبت به تو ابتداى باحسان نموده و اهليت اين مقام شامخ را به تو عنايت فرموده است اجر و مزدى به تو عنايت نفرمايد . و از كرم و فضل خود ترا محروم نمايد ؟ حاشا و كلا هرگز چنين نفرمايد بلكه نسبت بمخلصين و آنان كه اداى وظيفه نمايند اجر جزيل و عطاى جليل عنايت فرمايد ، به حدى كه خود تصديق نمايند كه اعمال و افعال آنان باعطائى از عطاهاى او جل جلاله برابرى ننمايد ، حاشا و كلا همانا و اللَّه كه پدرت على بن موسى بن جعفر در اكثر اوقات اموالى كه به دستش آمده كه بان زكات تعلق گرفته است نه عشر آن را انفاق نموده است ، و براى خود و عيالاتش يكعشر باقى مانده است ، و براى بنده و مملوكى كه ميداند به زودى خواهد مرد ، و آنچه مولا به او عنايت فرموده است خواهد گرفت و به ديگرى خواهد سپرد و دو ملك مقرب هم از او حساب خواهند گرفت ، سزاوار هم همين است .
و اگر نفس تو سركشى نمايد ، و از مقام اخلاص در ايثار و انفاق امتناع نمايد ، بلسان حال درهم و دينار گوش فراده ، كه گروهى از بخيلانى كه از بذل مال امتناع ورزيدهاند كشته و بقبرستان فرستاده است ، و گروهى را بىخانهمان و آواره نموده است ، و گروهى را زندانى كرده ، و با تمام قوى در مغرور نمودن آنان كوشيده است ، و اينك نوبت تو است ، پس متوجه باش كه بدست او كشته نشوى ، و در زمرهء هالكين و نادمين نباشى .
فصل صد و چهل و سيم - ( در روزه )
و اما روزه به صورت ظاهر اين است كه در شبها در حال خواب تو روزهدارى ، لكن خداوند اين حال را مبدل نموده ، و براى تو شوق و ذكر جميل در اعمال قرار داده است كه شب را افطار نمائى و بأكل و شرب بپردازى و روزها را روزه بدارى ، و روزه رياضت ابرار و نيكان است كه بسبب آن و ساير اعمالى كه خداوند بايشان تعليم فرموده