قيام و قعود و ساير امور از آنان پيروى خواهى نمود ، و باقامهء ناموس و ترويج مراد و مرام آنان مشغول خواهى شد ، و از اشتغال به اقامه ناموس الهى و تعظيم و احترام خداوند عز و جل باز خواهى ماند .
روزى يكنفر از محترمين علماء مشكورين به من گفت : بچه سبب با ما ترك مراوده و مجالست نمودهء ؟ و حال اينكه ببركت مجالست خود ما را به خدا دعوت نموده و موجب تقرب ما بپروردگار عالميان خواهى بود ، در جوابش گفتم : اگر من نفس خود را قوى و نيرومند ميدانستم بطورى كه در حال مجالست با شما در حقيقت بمجالست با خداوند مشغول باشم ، و شما هم در اثر اقبال و توجه به من به خداوند جل جلاله متوجه باشيد ، هر آينه با شما مجالست و معاشرت مينمودم ، و لكن ترس من از آنست كه در حال مجالست با شما قلبم به كلى بشما متوجه گردد و از خداوند جل جلاله به كلى غافل شوم ، و اين حال در نظر من بمنزلهء كفر به خدا است كه او را از ربوبيت و ولايت عزل نموده و بدوستى و ولايت شما بپردازم ، و قلب خود را كه محل نظر و معرفت او است بشما كه مملوكى بيش نيستيد واگذار نمايم ، و اگر در مجالست با شما قلبم گاهى با شما و گاهى با او جل و علا بوده باشد آن را شرك و هلاكت دانم ؛ زيرا كه شما و او را در قلب خود در يك مقام و موقع قرار دادهام .
فصل صد و بيست و يكم
و اى فرزندم محمد ، كه خداوند جل جلاله ترا بر مراد و مطلوب خودش تمكين دهد ، و مبادرت بانقياد و اطاعت خود را به تو الهام فرمايد ، بدان كه : من تصميم گرفتم كه از هر چه مرا از پروردگار عالميان باز ميدارد دورى نمايم ، و از تمامى مردم كنارهگيرى كنم ؛ بدين جهت در مشهد مقدس جدت امير الحسن عليه السّلام حاضر شده و با خداوند مشورت نموده و از روى يقين استخاره كردم ، استخاره چنين اقتضا كرد كه به كلى ترك مراوده ننمايم ، و در منزل خود در اوقاتى كه اميد سلامتى دارم كه از ياد خدا باز نمانم با آنان مراوده و معاشرت نمايم ، و هر گاه نفس خود را ديده كه مختصر توجهى به آنان نموده ، و قلبم بايشان متوجه است فورا ترك مراوده نموده و با خداى خود