سلاطين و امراء و غير ايشان به تو حسد ميبردند ، و چه آيت بزرگى از آيات الهى بود كه مردم بان با نظر عبرت نظر ميكردند ، پس شكر اين منت جليل را بجاى آور ، و مبادا كه زيادى مركوبهائى كه خداوند بمردم عنايت فرموده است قدر اين نعمت را در نظر تو سبك و خوار نمايد ، و شرف بذل و مرحمت حضرتش را در نظر تو حقير و كوچك گرداند ، كه در نظر عقل قبيح است كه هر چه مولاى اعظم در اكرام و احسان بيافزايد ، بنده در تحقير و استخفاف او بيافزايد ، تا كار به جائى رسد كه از روى جهل و نادانى انكار مقام او را نمايد ، و هلاكت و عذاب روز موعود را تكذيب نمايد ، پس بترس از اينكه در جهالت و نادانى از آنان كه چنيناند پيروى نمائى ، كه آنان مردمانى هستند كه بلاى غفلت و جهالت بر ايشان احاطه نموده ، و در مذلت ندامت فرو رفتهاند .
خلاصه اينكه اى فرزندم محمد ، تو محتاجى بآلات و وسايل راه رفتن ، و سوارى ، و خوردن و آشاميدن ، و آلات و وسايل ساير تصرفات و حركات و سكنات خود ، پس بر حذر باش از اينكه چون بدون زحمت و مشقت آنها را براى تو مهيا و فراهم فرموده است از شكر منعم حقيقى جل جلاله باز مانى .
و همچنين مبادا اموال و جاه و مقامى كه در حيات و ممات من بوسيلهء من به تو رسيده است ، و آنچه از كم و زياد بدست من براى تو مهيا گشته است ترا بذكر و شكر من مشغول نمايد و از ذكر و شكر خداوند جل جلاله بازت دارد ؛ زيرا كه او است كه مرا بتهيهء آنها امر فرموده است ، و محبت آنها را در من قرار داده است ، و قدرت مهيا نمودن آنها را براى تو و برادرانت قبل از احتياجتان به من عنايت فرموده است ، بلكه بذكر او جل جلاله از ذكر من ، و بشكر او جل جلاله از شكر من خود را مشغول بدار .
فصل صد و پانزدهم
و اى فرزندم محمد ، كه خداوند قلب ترا مملو از اذكار و انوار خود نمايد : هنگامى كه احتياج بهمسر پيدا كردى بدان و متذكر باش كه او مددكار تو است كه خاطرت از شهوات غافلكننده فارغ باشد ، و بسبب او سيد و مولاى تو جل جلاله