با وى بيعت نمائيد و خود را براى او به هلاكت اندازيد ؟ و شايد غير او بهتر و با تدبيرتر بوده باشد .
و نيز گفتم : شما اى بنى حسن كه قائل بامامت اولاد حسين نيستيد ، شايد براى اينست كه اولاد امام اكبريد و از پيروى كردن از اولاد امام اصغر ابا و امتناع داريد ؟ در - صورتى كه شما از اين ننگ و عار ! ! خلاصى نيافتهايد ؛ زيرا كه شما از زيد تقليد نمائيد كه حسنى است « 1 »
هامش
( 1 ) ظاهرا اين عبارت غلط و بجاى حسنى حسينى باشد كه مقصود زيد بن على بن - الحسين عليهم السلام است ؛ زيرا كه زيديه قائل بامامت زيد بن على بن الحسين عليهم السلاماند ، نه زيد بن تعالى ، و عيارت قبل از اين كلمه هم دلالت بر اين مطلب دارد كه ميفرمايد : ( شما از اين ننگ و عار خلاصى نيافتهايد ) ؛ زيرا كه اين در صورتى است كه زيد حسنى نباشد ، و علاوه بر اينكه در جايى ديده نشده است كه زيديه قائل بامامت زيد بن تعالى باشند ، و خلاف آن را علماى اعلام نقل كردهاند ، چنان كه مرحوم علامه مجلسى قدس سره از ارشاد شيخ مفيد اعلا اللَّه مقامه نقل فرموده است كه : زيد بن تعالى از دنيا رفت و ادعاى امامت نكرد ، و نه كسى از شيعيان و غير ايشان اين ادعا را نموده است ؛ زيرا كه شيعيان دو طائفهاند اماميه و زيديه ، اما اماميه در امامت اعتماد بنص نمايند كه باتفاق در اولاد امام حسن عليه السلام وجود ندارد ، و هيچ يك از اولاد امام حسن عليه السلام هم براى خود چنين ادعائى ننمودهاند تا اينكه شكى در آن واقع شود ، و اما زيديه بعد از على و حسن و حسين عليهم السلام مراعات دعوت بامامت و جهاد كردن را نمايند ، و زيد بن تعالى با بنى اميه بمسالمت رفتار ميكرد ، و از قبل آنان متصدى اعمال بوده است ، و با دشمنان با تقيه رفتار مينمود و تأليف قلوب آنان را نموده و با آنان مدارا ميكرد ، و اين با علائم امامت در نزد زيديه منافات دارد و اما حشويه قائل بامامت بنى اميه بودند و براى اولاد رسول خدا ( ص ) مطلقا امامت را قائل نبودند ، و اما معتزله امامت را براى غير معتزلى الرأى جايز ندانستهاند آن هم مشروط بشورى و اختيار ، و زيد از اين حالات خارج است ، و اما خوارج كسى را كه داراى محبت و دوستى امير الحسن عليه السلام باشد امام ندانند ، و زيد بلا خلاف از دوستان پدر و جد خود و قائل بامامت ايشان است . ( انتهى )