و مانند آن ، دربارهء كتاب خدا به هيچ نحو پذيرفتنى نيست ؛ كتابى كه باطل نه از جلو و نه از پشت سر [ - از هيچسو ] بدان راه ندارد .
بنابراين ، چگونه چنين غلطى آنچنان مخفى مىماند كه در نسخهء امام [ نسخهء اصلى و مادر ] ثابت مىگردد با اينكه هماره در دست آن بزرگان بوده است ، بزرگانى كه در دين خدا ، كاملا جانب احتياط را رعايت مىكردند و بر قرآن هم مسلط بودند ، بهطورىكه هيچ نكتهء ريز يا درشتى از نظر آنان پنهان نمىماند .
به خدا سوگند - بدون شك - اينها تهمت و دروغ است . » « 1 »
اين بود سخن اين محقق و متخصص در ادب و تفسير . از اين گذشته چگونه مىتوان قرائت همهء مسلمانان را - كه سينهبهسينه و دهانبهدهان از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله گرفتهاند - نادرست شمرد ؟
آرى ! - بدون ترديد - اين يك پندار خام و نسبت دروغ است .
اما صحت سند - به اصطلاح اهل سنت - چشمان برخى - مانند ابن حجر - را پر كرده ، نقل را بر عقل رشيد ترجيح داده ، مطالب مشكوك و ساختگى را گرفته و موضوع مسلّم و قطعى را رها كردهاند . « 2 »
18 - چهار كلمهء نادرست !
به پندار برخى ناآگاهان از ادبيّات عرب ، در قرآن غلطهايى مشاهده مىشود كه طبق قواعد كلام - البته برحسب آشنايى ناقص مدعيان - بايد بهگونهاى ديگر مىبود ، از جمله پندارهاى واهى « عروة بن زبير » دربارهء سه آيهء زير است :
الف ) آيهء 63 سورهء طه
« إِنْ هذانِ لَساحِرانِ ؛
اين دو نفر مسلما ساحرند » به رفع اسم انّ [ كه به پندار او « هذين » « 3 » درست است چون اسم انّ منصوب مىباشد ] .
هامش
( 1 ) . زمخشرى ، كشاف ، ج 2 ، ص 530 و 531 .
( 2 ) . ر . ك : فتح البارى ، ج 8 ، ص 282 .
( 3 ) . رفع تثنيه به « الف » و « نون » ( ان ) و نصب و جر آن به « يا » و « نون » ( ين ) مىباشد . م .