عبد ربه و كسى كه پيش از وى وكيل من بود گماردم و او در نزد من همان منزلتى را دارا شد كه آن ديگرى داشت و او را متصدى همان كارى كردم كه وكلاى پيشين عهدهدار آن بودند تا حق مرا بگيرد و او را براى شما پسنديدم و وى را در اين مقام داشتم كه شايسته و در خور آن است .
پس خدا شما را رحمت كند ، ( اموال ) خود را به او و به من باز پرداخت كنيد و براى او بر خويشتن عذر و بهانه قرار مدهيد . بر شما باد كه از عذر و بهانه آوردن به در آييد و به طاعت خدا بشتابيد و اموالتان را حلال گردانيد و خونهايتان را از ريخته شدن پاس داريد « و بر نيكى و تقوا كمك كنيد نه بر گناه و ستمكارى و از خدا پروا كنيد شايد كه مورد رحمت قرار گيريد و همگى به ريسمان خدا در آويزيد و نميريد مگر آنكه تسليم به حق باشيد » . من در طاعت از وى طاعت خويش را واجب فرمودم و اقدام به نافرمانى از وى را اقدام به نافرمانى از خود مقرّر كردم . پس راه ( راست ) را پاى بند شويد كه خداوند پاداشتان دهد و فضل خويش بر شما افزون كند كه خدا بدانچه نزد اوست گشايشگر و بزرگوار است و بر بندگان خويش بسيار نعمت دهد و مهربان است .
ما و شما در امان خدائيم . من اين نامه را به خط خويش نگاشتم . و الحمد للَّه كثيراً .
همچنين آنحضرت در نامهء ديگرى نوشت :
اى ايوب بن نوح ! من تو را فرمان مىدهم كه از رفت و آمد زياد ميان خود و ابو على پرهيز كنى و هر يك از شما دو تن ، به كارى كه بدان مأمور گشته مشغول شود و بدانچه مربوط به ناحيهء خويش است بپردازد . اگر شما كارى را كه بدان مأمور گشتهايد به پايان رسانيد ، از تكرار و ياد آورى من بى نياز مىگرديد .
ابو على ! تو را بدانچه به ايوب فرمودم ، دستور مىدهم كه از هيچ يك از اهل بغداد و مدائن چيزى را كه برايت مىآورند ، قبول مكن و براى آنان بر من دستور
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 870
مساهمون: شريعت
ص٨٧٠