تأكيدى براى حصول وعدهها باشد و برخى از مفسّران گويند : مقصود از يكى ، دنيا و از ديگرى ، آخرت است .
وَ أَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
؛ حذف مفعول در اين آيه فايدهء بسيارى دارد و بيانگر اين است كه [ اى پيامبر ] انواع شادمانى كه براى توست و انواع عذاب و ناگواريها كه براى كافران است ، به اندازهاى است كه قابل توصيف نيست .
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
؛ چون عزّت مخصوص خداوند است كلمهء « ربّ » به « العزّة » اضافه شده است و گويا فرموده است : ذوا العزّة ، صاحب و مالك عزّت است و هيچ عزّتى براى كسى نيست مگر اين كه خداوند مالك آن است چنان كه مىفرمايد :
وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ
؛ « هر كس را كه بخواهد عزيز مىكند » ( آل عمران / 26 ) از على عليه السلام روايت شده است كه فرمود : هر كس مىخواهد پيمانهء اجرش در روز قيامت كامل و پر باشد بايد آخرين گفتار وى در مجلسش اين باشد كه بگويد :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ . . .
؛ « 1 » تا آخر سوره .
هامش
( 1 ) -
من اراد أن يكتال بالمكيال الأوفى فليكن آخر كلامه فى مجلسه سبحان ربّك ربّ العزّة عمّا يصفون . . .