مِنْ أَزْواجِنا
؛ « من » در اين عبارت يا بيانى است يا ابتدايى است ، در صورت اوّل يعنى به ما روشنى چشم عطا كن و سپس روشنى چشم را با عبارت
« مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا »
بيان و روشن مىكند و مانند اين مورد عربها مثالى دارند و مىگويند رأيت منك أسدا « 1 » ، يعنى تو يك شيرى . و در صورت دوّم يعنى از طرف آنها كه نيكوكار و دانشمند باشند ، به ما روشنى چشم عطا فرما .
قُرَّةَ أَعْيُنٍ
؛ در اين عبارت « قرّة » به علّت نكره بودن مضاف اليه آن ( أعين ) نكره آمده است مثل اين است كه مؤمنين ، اين عبارت را گفتهاند : هب لنا منهم سرورا و فرحا ؛ يعنى از ناحيهء آنها به ما شادمانى ببخش .
از امام صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه :
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
؛ روايت شده است كه فرمود : مقصود ماييم . و در روايت ديگر فرمود : اين آيه دربارهء ما مىباشد . از ابى بصير روايت شده است كه گفت : وقتى حضور امام صادق عليه السّلام گفتم ،
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
؛ فرمود : امر بزرگى از خداى خود درخواست كردى ، معناى آيه اين است :
و اجعل لنا للمتقين اماما
؛ « براى ما از پرهيزگاران امامى قرار ده » [ در اين صورت عبارت مقلوب است و معناى آن عكس معناى ظاهرى آن است ] .
يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ
؛ منظور از « غرفة » غرفات است كه درجات و منازل عالى در بهشت است و چون غرفه دلالت بر جنس مىكند به صورت مفرد آمده است و بر همين مفهوم اين آيه دلالت دارد :
وَ هُمْ فِي الْغُرُفاتِ آمِنُونَ
؛ « و آنان در غرفههاى بهشت ايمن و آسوده خاطرند » ( سبأ / 37 ) .
بِما صَبَرُوا
؛ [ اين مقامها به مؤمنان داده مىشود ] به خاطر اين كه در اطاعت از خدا - ترك شهوات - مبارزه با كافران ، سختى فقر و پريشانى و زحمتهاى دنيوى ، صبر و شكيبايى كردهاند و چون كلمهء صبر تمام مواردى را كه انجام آنها مستلزم
هامش
( 1 ) - من با ديدن تو ، شيرى را ديدم .