ترجمه :
آنان كه پس از ايمان به خدا كافر شدند به جز آنها كه مجبور شدند امّا دلشان به ايمان آرامش دارد ، آرى آنها كه سينهء خود را براى پذيرش كفر گشودهاند ، خشم خدا بر آنها و عذاب عظيمى در انتظارشان است . ( 106 )
اين بدان جهت است كه زندگانى دنيا را بر آخرت ترجيح دادند ، و خداوند مردم كفر پيشه را هدايت نمىكند . ( 107 )
آنها كسانى هستند كه خداوند بر قلب و گوش و چشمانشان مهر نهاده و غافلان واقعى آنهايند . ( 108 )
بطور قطع آنها در آخرت ، زيانكارند . ( 109 )
سرانجام ، پروردگار تو ، ياور كسانى است كه بعد از گرفتار شدن ، مهاجرت و جهاد و صبر كردند . همانا پروردگار تو ، بعد از اين امور آمرزنده و رحيم است . ( 110 )
تفسير :
«
مَنْ كَفَرَ
» ، بدل از جملهء
الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ
( در آيهء قبل ) مىباشد ، يعنى آنان كه پس از ايمان آوردن كفر ورزند به خدا و پيامبر افترا و دروغ مىبندند . و از اين حكم كسانى را كه در اظهار كردن كفر ، مجبور بودهاند استثنا فرموده است و نيز مىتوان «
مَنْ كَفَرَ
» را منصوب به ذم و تقدير أذمّ و يا ( مرفوع ) مبتدا و شرطى دانست كه جوابش حذف شده و جواب «
مَنْ شَرَحَ
» دليل بر حذف آن باشد . گويا چنين گفته شده است : من كفر با اللَّه فعليهم غضب . . . تا آخر : يعنى كسانى كه به خداوند كفر ورزند مورد خشم او واقع مىشوند ، مگر آنان كه به اظهار كفر اكراه شده باشند .
نقل شده است كه : جمعى از اهل مكّه ، مرتد شدند و از دين اسلام برگشتند و در ميان آنها كسانى بودند كه به اين كار مجبور شده بودند . پس به زبان كافر شدند در حالى كه به ايمان معتقد بودند از جملهء آنهاست : عمّار ، و پدر و مادرش ، ياسر و سميّه ، و ديگران ، صهيب ، بلال و خبّاب . پدر و مادر عمّار كشته شدند ولى عمّار