فراوانى كشت و زرع را گسترش دهى و انبارها بسازى تا مردم از اطراف به سوى تو آيند و از تو قوت و غذايشان را بگيرند ، و از راه خريدن آذوقه ، در نزد تو ثروتهايى گرد خواهد آمد كه تا كنون براى هيچ پادشاهى جمع نشده است ، عزيز گفت در اين كار چه كسى به من كمك مىكند ؟ يوسف گفت : «
اجْعَلْنِي
» . . . ، : انبارها و تمام مخازن كه در روى زمين دارى به من واگذار كن ، «
إِنِّي حَفِيظٌ
» زيرا هر چه را در اختيار من مىگذارى - از دستبرد خيانت محافظت مىكنم ، و به جهات نگهدارى آن كمال آگاهى را دارم . يوسف با بيانات خود ، براى عزيز ، خود را به دو صفت : امانت و كفايت كه هر پادشاهى از واليان خود آنها را مىخواهد ، توصيف كرد .
يوسف از عزيز خواست كه او را صاحب اختيار در اين امور قرار دهد ، تا از اين طريق بتواند به اجراى احكام الهى و گسترش عدل دست يابد و حقوق را به اهلش برساند و دستوراتى را كه خداوند به عنوان پيامبر و پيشوا به او محوّل فرموده به مرحلهء اجرا در آورد ، و نيز مىدانست كه غير او نمىتواند در اين امر جاى او را بگيرد .
اين كه يوسف پيامبر ، مقام وزارت عزيز مصر را مىپذيرد ، نشان دهندهء آن است كه هر گاه انسان بداند كه مىتواند احكام دين را اجرا كند و حق را برقرار سازد ، بدست گرفتن منصب قضاوت از سوى سلطان ستمگر جايز است ، بعضى گفتهاند :
پادشاه مصر در تمام احكام و فرمانهايش از يوسف تبعيت مىكرد و هر گونه رأيى كه وى مىداد ، هيچ اعتراضى بر او نمىكرد .
«
وَ كَذلِكَ
» اين چنين به يوسف در سرزمين مصر قدرت داديم تا اين كه «
يَتَبَوَّأُ مِنْها حَيْثُ يَشاءُ
» هر جايى را كه مىخواست منزل و مأوا بگيرد مانعى وجود نداشت زيرا بر تمام جهات تسلّط و دسترسى داشت . « يشاء » نشاء با نون ، نيز خوانده شده است .
نُصِيبُ بِرَحْمَتِنا
؛ ما هر كه را بخواهيم با بخششهاى دينى و دنيايى مورد ترحم