پيامبر ( ص ) گرداند .
أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ
؛ يا امرى از جانب خدا برسد كه منجرّ به قتل يهود و آواره شدن آنها از شهر و ديارشان گردد .
فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نادِمِينَ
؛ تا منافقان از نفاقى كه در دلشان پنهان كرده بودند ، پشيمان گردند .
برخى گفتهاند : منظور از أو أمر من عنده اين است كه پيامبر ( ص ) مأمور آشكار ساختن أسرار منافقان شود ، تا آنان از كردار خود پشيمان گردند .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ آمَنُوا
؛ اين جمله بر دو وجه قرائت شده است :
1 - به نصب كه عطف بر أن يأتى يا بالفتح و تقدير آن : بأن يقول ، باشد .
2 - به رفع بنا بر اين كه ابتداى كلام و جملهء مستأنفه باشد ؛ يعنى و يقول الذين آمنوا فى ذلك الحال .
يقول : بدون « واو » [ يقل ] نيز قرائت شده است .
أَ هؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمُوا
؛ يعنى آيا اينها منافقانى هستند كه نسبت به خدا شديدترين سوگندها را ياد كردند ؟ !
إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ
؛ از سخنان مؤمنين است كه به منافقان مىگويند ؛ اعمالى را كه دوستان شما به سختى پيش روى مردم انجام مىدادند ، باطل شد .
فَأَصْبَحُوا خاسِرِينَ
؛ از اين رو در دنيا و آخرت زيانكار شدند .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 54 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ ( 54 )