تفسير :
العين و كلمات بعد آن كه معطوف هستند ، به رفع و نصب و به نصب تنها قرائت شده است ، جز
وَ الْجُرُوحَ قِصاصٌ
كه تنها به رفع خوانده شده است ، و رفع آن كلمات بنا بر اين است كه عطف بر محلّ أن النفس باشد ، زيرا معناى آيهء :
وَ كَتَبْنا عَلَيْهِمْ فِيها أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ
است و اين معنايا به علّت اين است كه كتبنا جانشين قلنا شده و يا به خاطر اين است كه النفس بالنفس جملهاى است كه هم مىتواند مفعول كتب واقع شود و هم مفعول قرء ، چنان كه مىگويى : كتبت « الحمد للَّه » و قرأت « سورة أنزلناها » . از اين رو زجّاج گفته است : اگر إن النفس به كسر [ همزه ] قرائت شود صحيح خواهد بود .
و معناى آيه اين است كه ما در تورات بر يهود واجب كرديم كه هر گاه شخص [ عاقل و مميّزى ] ديگرى را بناحق بكشد قاتل بايد كشته شود . و در مقابل چشمى كه كور كرده چشمش كور و بينى كسى را اگر بريده بينىاش بريده مىشود و چنانچه گوش شخصى را از بيخ كنده باشد ، گوش او كنده مىشود و در برابر دندانى كه از جا كنده است بايد دندانش كشيده شود .
وَ الْجُرُوحَ قِصاصٌ
؛ و زخمها هم قصاص دارد ، و منظور تقاص گرفتن در مواردى است كه قصاص ممكن باشد .
فَمَنْ تَصَدَّقَ
؛ هر كس از صاحبان حق ، قصاص را صدقه كند يعنى از آن چشم پوشى و آن را عفو كند
فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ
؛ به همان اندازه كه عفو كرده ، خداوند از گناهانش درمىگذرد .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 46 تا 47 ]
وَ قَفَّيْنا عَلى آثارِهِمْ بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ آتَيْناهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَ نُورٌ وَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ ( 46 ) وَ لْيَحْكُمْ أَهْلُ الْإِنْجِيلِ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ ( 47 )