بعضى گفتهاند : ضمير
« وَ لا تَضُرُّوهُ »
به پيامبر برمىگردد ، چون خداوند وعده داده است كه آن حضرت را از شرّ مردم نگاه دارد ، و خوارش نسازد ، بلكه يارىاش كند ، و وعدهء خداوند هم امرى است حتمى و يقينى .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 40 ]
إِلاَّ تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 40 )
ترجمه :
اگر شما ياريش نكنيد خدا ياريش كرده آن گاه كه كافران ، بيرونش كرده بودند ( از مكّه ) وقتى كه او دومين نفر از آن دو بود ، كه در غار بودند . آن گاه كه به همراه خود مىگفت : غم مخور ، كه خدا با ماست . در اين موقع خداوند آرامش خود را بر او نازل فرمود ، و با سربازانى كه آنها را نديده بوديد نيرومندش ساخت ، و كلمهء كافران را پايين آورد ، و تنها كلمهء خداوند بالاترين است ، و خداوند ، با عزّت و درستكار است . ( 40 )
تفسير :
مضمون آيه اين است اگر شما از يارى پيامبر دست كشيديد ، خداوند ، يارى وى را ثابت كرد و موقعى كه جز يك نفر با او باقى نمانده بود او را پيروز ساخت . و از اين به بعد هم هرگز او را وانخواهد گذاشت .
إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا
؛ خداوند در اين آيه ، بيرون راندن پيامبر را به كفّار اسناد