بعضى از مفسّران گفتهاند : معناى جملهء « و هم يستغفرون » نفى استغفار است ، يعنى اگر ايمان مىآوردند و به خاطر عذابى كه بر آنها نازل كرد استغفار مىكردند ولى آنها ايمان نمىآورند و استغفار نمىكنند .
وَ ما لَهُمْ أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ . . .
؛ چه چيز براى آنها در برداشتن عذاب از ايشان وجود دارد ، يعنى از اين امر بهرهاى براى آنها نيست و ناچار عذاب خواهند شد ، چگونه عذاب نمىشوند در حالى كه مانع از رفتن دوستداران مسجد الحرام به آن مىشوند و خود نيز با شرك به خداوند و دشمنى رسول او شايسته نيستند كه سرپرست مسجد الحرام باشند .
إِنْ أَوْلِياؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ
؛ بلكه كسانى شايسته سرپرستى مسجد الحرامند كه از مسلمانان پرهيزكار و متّقى باشند .
وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ
؛ ولى بيشتر آنها از اين واقعيت بىخبرند . گويا خداوند با اين جمله كسانى را كه آگاهانه دشمنى مىورزند استثنا كرده است و ممكن است مقصود خداوند از « اكثر » ، همهء آنان باشد همانگونه كه گاهى هدف از كمى چيزى عدم آن است .
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيات 35 تا 37 ]
وَ ما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُكاءً وَ تَصْدِيَةً فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ ( 35 ) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنْفِقُونَها ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ ( 36 ) لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ يَجْعَلَ الْخَبِيثَ بَعْضَهُ عَلى بَعْضٍ فَيَرْكُمَهُ جَمِيعاً فَيَجْعَلَهُ فِي جَهَنَّمَ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 37 )