عقيدهاى ، تو را راهنمايى كند مىگويى : آمرته فأمرنى بكذا .
قالُوا أَرْجِهْ
؛ اطرافيان فرعون گفتند : موسى و برادرش را زمانى بازدار و از خود دور نگهدار تا در مورد آن دو ، تفكر كنى و نظر دهى .
« ارجئه » با همزه نيز قرائت شده است و « أرجأه » [ از رجأ ] و « ارجاه » [ از رجو ] ، دو لغت به يك معنى ( تأخير انداختن ) هستند .
قالُوا إِنَّ لَنا لَأَجْراً
؛ ساحران گفتند : آيا در پيروزى بر موسى براى ما مزدى هست ؟ ان لنا لاجرا ، ( بدون همزه استفهام ) نيز قرائت شده است . بنا بر اين ، جمله خبرى است و به اين وسيله آنها مزدى بزرگ را براى عمل خود لازم دانستهاند ؛ گويا گفتهاند : ناچاريم كه بر عمل خود مزد بگيريم . اين كه اجر نكره ، ذكر شده است براى كثرت و عظمت است ، يعنى مزدى زياد و بزرگ . عرب مىگويد : ان له لابلا و ابل را نكره مىآورند چون منظورشان اين است كه او را شترهاى زيادى است .
وَ إِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ
؛ اين جمله ، عطف است بر جملهاى محذوف كه حرف جواب ( نعم ) ، جانشين آن شده است . گويا عبارت چنين بوده است : نعم ان لكم لاجرا و انكم لمن المقربين : من فقط به مزد تنها براى شما اكتفاء نمىكنم بلكه همراه با مزد چيز ديگرى كه مزد در مقايسه با آن ناچيز است ، يعنى احترام و نزديكى به من ، براى شما وجود دارد .
در تفسير اين آيه روايت شده است كه فرعون به ساحران گفت : شما نخستين كسانى خواهيد بود كه [ به دربار من ] داخل و آخرين كسانى خواهيد بود كه از آن خارج خواهيد شد .
إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ
؛ اين كه ساحران موسى عليه السّلام را مخيّر كردند ، نشانگر رعايت حسن ادب آنها با آن حضرت است همانطور كه اين روش را صاحبان حرفههاى مختلف هنگام روبرو شدن با يكديگر انجام مىدهند .
وَ إِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ
؛ در اين سخن ساحران ، نكتهاى است كه نشانهء رغبت