وادار نمىكند و انگيزهء ديگرى از انجام آن نداريد . جايز است كه « شهوة » حال باشد ، يعنى در حالى كه سخت به آن رغبت داريد و از شهوت خود پيروى مىكنيد .
مِنْ دُونِ النِّساءِ
؛ نيز در محل حال قرار گرفته است : در حالى كه نزديكى با زنان را ، كه خداوند مباح و جايز دانسته است ، رها مىكنيد .
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ
؛ شما در انجام فساد از حدّ و اندازه گذشتهايد تا آن جا كه از عمل معمول و رايج [ نزديكى با زنان ] ، به عمل غير معمول [ لواط ] تجاوز كردهايد .
وَ ما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا
؛ در پاسخ به سخنانى كه لوط به آنها گفت ، جواب مناسبى ندادند بلكه اقدام به عملى كردند كه به سخن و نصيحت لوط ارتباطى نداشت . يعنى دستور دادند كه لوط و مؤمنان همراهش را از شهر بيرون كنند .
إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ
؛ آنها مردمى هستند كه از گناهان زشت و پليد ، دورى مىجويند .
فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ
؛ ما لوط و اهل بيت خاصش را ، از هلاكت رهايى بخشيديم مگر زنش كه از كسانى بود كه در آن شهر باقى مىماند و در نتيجه به هلاكت رسيد يا بدين سبب هلاك شد كه زنى كافر و دوستدار مردم شهر قوم لوط « سدوم » بود .
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً
؛ ما همچون باران ، بر آنها سنگ فرو فرستاديم . نظير اين آيه ،
وَ أَمْطَرْنا
« 1 »
عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
؛ « بر سر آنها از آسمان سنگ هلاك فرو ريختيم » ( هود / 82 ) مىباشد . معناى آيه اين است كه : ما بر آنها نوع عجيبى از باران فرو ريختيم . آيه 173 سورهء شعرا و آيهء 58 سورهء نمل :
فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ
؛ « باران هلاك بدكاران بسيار بد بارانى است » ، نظير آيهء 84 سورهء اعراف است .
هامش
( 1 ) - در نسخههاى تفسير ، فامطرنا نوشته شده است ولى صحيح آن « و امطرنا » است .