بازداشت شدهاند ، خدا به آنها گويد : آيا اين حقّ نيست ؟ گويند : آرى ( حق است ) سوگند به پروردگارمان ، خداوند مىفرمايد : پس بسزاى آنچه كفر مىورزيديد شكنجه و عذاب را بچشيد . ( 30 )
تفسير :
وَ قالُوا إِنْ هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا . . .
؛ « قالوا » عطف بر : « لعادوا » است ، يعنى به فرضى كه بازگشت داده شوند ، باز هم كفر مىورزند و مىگويند : اين ، جز زندگانى دنيا نيست چنان كه پيش از مشاهدهء قيامت مىگفتند .
مىتوان گفت : عطف است بر جملهء
« وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ »
يعنى : اينها در هر امرى دروغ مىگويند و همينها كسانى هستند كه اين حرف را گفتند .
وَ لَوْ تَرى إِذْ وُقِفُوا عَلى رَبِّهِمْ
؛ اگر ببينى آنها را زمانى كه در پيشگاه پروردگارشان بازداشت شدهاند . . . در اين كه منظور از اين توقّف چيست ، چند قول ذكر شده :
1 - به منظور توبيخ و سؤال ، چنان كه بردهء جنايتكار در حضور مولاى خود نگه داشته مىشود .
2 - هنگامى كه براى مجازات نزد پروردگار خود مىايستند .
3 - در آن روز ، حقيقتا پروردگار خود را مىشناسند ، مثل اين كه عرب مىگويد :
وقفته على كلام فلان يعنى او را بر سخن فلانى آگاه ساختم .
قالَ أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ ؟
؛ آن روز از طرف خداوند ندا مىرسد آيا اين ، حق نيست ؟
و اين ندا به عنوان سرزنش در مقابل انكارهاى آنان ، نسبت به قيامت و حساب مىآيد .
فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
؛ پس از آن كه مىگويند : قسم به پروردگارمان قيامت بر حق است پروردگار مىفرمايد : بچشيد اين كيفرها را به سبب آن كه كفر مىورزيديد .