جمله ، آرزوى اهل جهنّم ، ادا و جمله تمام شده ، و سپس به كلام ديگرى آغاز مىكنند ، و مىگويند :
« وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا »
و ما آيات پروردگارمان را تكذيب نمىكنيم ، بلكه به آن ايمان مىآوريم .
به قول ديگر ، ممكن است « و لا نكذّب . . . » عطف بر « نردّ » باشد .
قول سوم اين است كه جملههاى بعد ، حال باشد ، يعنى در حالى كه تكذيب كننده نبوده و از مؤمنان مىبوديم ، و به اين تقدير داخل در تحت حكم تمنّى خواهد بود .
در قرائت ديگر « و لا نكذّب » و « نكون » به تقدير « أن » ناصبه خوانده شده و جواب براى تمنّى است و معنايش اين است : اگر بازگردانده شويم تكذيب نمىكنيم و از مؤمنان خواهيم بود .
بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ
؛ بلكه آنچه از مردم پنهان مىداشتند از قبيل گناهان و زشتيها ، در اين روز با توجّه به نامهء اعمال و گواهى اعضا ، بر آنها آشكار شده ، و به اين علّت آنچه آرزو مىكنند ، از ناراحتى است نه به قصد اين كه اگر به دنيا بازگشت داده شوند ايمان بياورند .
وَ لَوْ رُدُّوا »
الى الدّنيا ؛ و اگر به دنيا برگردانيده شوند ، به همان وضعيّت كفرى كه پيش از اين داشتند بازخواهند گشت ، اينها دروغگويانند و به آنچه خود وعده مىدهند وفا نمىكنند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 29 تا 30 ]
وَ قالُوا إِنْ هِيَ إِلاَّ حَياتُنَا الدُّنْيا وَ ما نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ ( 29 ) وَ لَوْ تَرى إِذْ وُقِفُوا عَلى رَبِّهِمْ قالَ أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ قالُوا بَلى وَ رَبِّنا قالَ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ ( 30 )
ترجمه :
و مىگويند : زندگى فقط زندگى دنياست و ما [ ديگر ] مبعوث نمىشويم . ( 29 )
و اگر آنها را ببينى هنگامى كه نزد پروردگار خود