فشلتم منعكم نصره ؛ « تا اين كه از دشمن ترسيديد و سست شديد ، خداوند شما را از نصرت و يارى خويش محروم ساخت » .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 153 تا 154 ]
إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْراكُمْ فَأَثابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلا تَحْزَنُوا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا ما أَصابَكُمْ وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ( 153 ) ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعاساً يَغْشى طائِفَةً مِنْكُمْ وَ طائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجاهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَلْ لَنا مِنَ الْأَمْرِ مِنْ شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ ما لا يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كانَ لَنا مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ ما قُتِلْنا هاهُنا قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلى مَضاجِعِهِمْ وَ لِيَبْتَلِيَ اللَّهُ ما فِي صُدُورِكُمْ وَ لِيُمَحِّصَ ما فِي قُلُوبِكُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ ( 154 )
ترجمه
( به خاطر بياوريد ) هنگامى كه از كوه بالا مىرفتيد و ( جمعى در وسط بيابان پراكنده مىشديد ) و به عقب ماندگان نگاه نمىكرديد ، و پيامبر از پشت سر شما را صدا مىزد ؛ سپس اندوهها يكى پس از ديگرى به سوى شما روى آورد . اين به خاطر آن بود كه ديگر براى از دست رفتن ( غنايم جنگى ) غمگين نشويد و نه به خاطر مصيبتهايى كه بر شما وارد مىگردد و خداوند از آنچه انجام مىدهيد آگاه است ( 153 )
سپس به دنبال اين غم و اندوه آرامشى بر شما فرستاد . اين آرامش به صورت خواب سبكى بود ( كه در شب بعد از حادثه احد ) جمعى از