دوستى با دوستان خدا و دوستى با دشمنان او با يكديگر نمىسازد . شاعر عرب گويد :
« تو با دشمن من دوستى مىكنى آن گاه گمان مىبرى كه من دوست تو هستم ؟ ! البتّه چنين حماقتى از تو بعيد نيست . » « 1 » « من اللَّه » در موضع نصب است بنا بر حال بودن ، زيرا جمله در اصل چنين بوده : فليس فى شيء ثابت من اللَّه و چون « من اللَّه » مقدّم شده نصبش بنا بر حاليّت است و نظير آن است جملهء ليسوا من الشر فى شيء و ان هانا .
إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً
؛ مگر اين كه از ناحيهء كفار ترس داشته باشيد و امرى پديد آيد كه تقيّه كردن در آن واجب باشد ، و « تقية » نيز قرائت شده و « تقية » و « تقية » هر دو مصدرند از ريشه « تقى و تقاة و تقية و تقوى » .
اين جمله رخصتى است براى مؤمنان ، يعنى آنها اجازه دارند هنگام ترس و نگرانى با كفار دوستى كنند و منظور اظهار دوستى و تظاهر به مودت است و به يقين در دل بايد با آنان دشمن باشند .
وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ
؛ خداوند شما را از خود بر حذر مىدارد ، پس با دوستى كردن با دشمنان او خود را در معرض خشم و غضب خداوند قرار ندهيد ، و اين تهديد سخت و شديدى است .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 29 ]
قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 29 )
ترجمه
بگو اگر آنچه در سينههاى شماست پنهان سازيد يا آشكار كنيد ، خداوند آن را مىداند و ( نيز ) از آنچه در آسمانها و زمين است ، آگاه است و خداوند بر هر چيزى تواناست ( 29 ) .
هامش
( 1 ) -تود عدوى ثم تزعم اننى * صديقك ليس النوك عنك بعازب .