« جزءا » را « جزوءا » به ضمّ هر دو و « جزا » به تشديد « زا » نيز قرائت كردهاند و وجه اين اختلاف قرائت اين است كه با سقوط همزهاش مخفّف و سپس مشدّد گرديده است چنان كه در هنگام وقف و نيز ، موقعى كه بخواهيم به جاى وقف به وصل بخوانيم ، لفظ مشدّد مىشود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 261 ]
مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ ( 261 )
ترجمه
كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يكصد دانه باشد و خداوند آن را براى هر كس بخواهد ( و شايستگى داشته باشد ) دو يا چند برابر مىكند و خدا ( از نظر قدرت و رحمت ) وسيع و ( به همه چيز ) داناست . ( 261 )
تفسير :
در جملهء
« مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ »
مضاف حذف شده و ناگزير بايد آن را در تقدير بگيريم و تقدير آن مثل نفقة الذين ينفقون است ، بنا بر اين معناى آيه اين است : مثل صدقات كسانى كه اموالشان را در راه خدا انفاق مىكنند ، مانند دانهاى است كه . . .
و يا [ چنان كه بعضى گفتهاند ] معنايش اين است : مثل كسانى كه انفاق مىكنند مانند زارع دانه است .
أَنْبَتَتْ . . .
؛ ( بروياند ) روياننده خداست ولى چون دانه سبب رويش گياهان مىشود . رويانيدن به آن نسبت داده شده است ، همانطور كه به « آب » و « خاك » نيز نسبت داده مىشود . اين تشبيه ( جالب ) تصويرى است از دو چندان شدن « حسنات » ، به طورى كه گويا آن را جلو چشم مجسّم نمودهاند .
وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
؛ خدا براى هر كه بخواهد پاداش او را از هفتصد برابر بيشتر مىكند .