[ و سپس او را طلاق دهد ، اين دو شرط از خود آيه به دست مىآيد ] ، لفظ « نكاح » مانند ، « تزويج » همانطور كه به مرد نسبت داده مىشود ، نسبت دادن آن به زن نيز صحيح است .
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يَتَراجَعا
؛ اگر شوهر دوّم طلاقش داد باكى نيست كه به وسيلهء عقد ازدواج جديدى هر يك از آن دو نزد همسر پيشين خود بازگردد .
إِنْ ظَنَّا
؛ اگر بر اين باورند كه حقوق زناشويى را رعايت خواهند كرد ، نفرمود ؛ « ان علما » ( اگر يقين دارند ) زيرا جز خدا كسى از غيب اطلاعى ندارد . و كسانى كه « ظن » در اين جا را به « علم » تفسير كردهاند ، در لفظ و معنى دچار توهّم شدهاند . زيرا گفته نمىشود : علمت ان يقوم زيد و لكن علمت انه يقوم و نيز به خاطر اين كه انسان نسبت به آنچه در آينده اتفاق خواهد افتاد يقين و آگاهى ندارد ، بلكه به نوعى ظن و گمان دست مىيابد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 231 ]
وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لا تَتَّخِذُوا آياتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتابِ وَ الْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ( 231 )
ترجمه
و هنگامى كه زنان را طلاق داديد ، و به آخرين روزهاى « عده » رسيدند ، يا به طرز صحيحى آنها را نگاه داريد ( و آشتى كنيد ) و يا آنها را به طرز پسنديدهاى رها سازيد ، و هيچ گاه به خاطر زيان رسانيدن و تعدى كردن به آنها آشتى نكنيد و كسى كه چنين كند به خويشتن ستم كرده ( و با اين اعمال و سوء استفاده كردن از قوانين ) آيات خدا را به باد استهزا نگيريد ، و به خاطر بياوريد نعمت خدا را بر خود و كتاب آسمانى و علم و