انكار كردند .
فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ
؛ پس خشم و غضب و دورى از رحمت خدا بر كافران باد ، تقدير آيه : فلعنة اللَّه عليهم بوده است و به جاى ضمير اسم ظاهر آمده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 90 تا 91 ]
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْياً أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى غَضَبٍ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ ( 90 ) وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ يَكْفُرُونَ بِما وَراءَهُ وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِياءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ( 91 )
ترجمه
ولى آنها در مقابل بد بهايى خود را فروختند كه بنا به آياتى كه خدا فرستاده بود كافر شدند و معترض بودند چرا خداوند به فضل خويش بر هر كس از بندگان خود بخواهد آيات خود را نازل مىكند ، لذا خشم خداوند يكى پس از ديگرى آنها را فرا گرفت و براى كافران مجازاتى خوار كننده است ( 90 )
و هنگامى كه به آنها گفته شد به آنچه خداوند نازل فرموده است ايمان بياوريد ، مىگويند ما به چيزى ايمان مىآوريم كه بر خود ما نازل شده ، و به غير آن كافر مىشوند ، در حالى كه حق است و آياتى را كه بر آنها نازل شده تصديق مىكند ، بگو اگر راست مىگوييد و به آياتى كه بر خودتان نازل شده ايمان داريد ، پس چرا پيامبران خدا را پيش از اين به قتل مىرسانديد ؟ ( 91 )
تفسير :
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ
؛ « ما » اسم نكرهاى است كه [ محلا ] منصوب است و فاعل « بئس » را [ كه « شيئا » ] است تفسير مىكند ، بنا بر اين تأويل آيه چنين مىشود :