شأن نزول :
قتاده و مقاتل و ابن جريح گويند : - آيهء نخست ، در بارهء صلح حديبيه ، نازل شده است . در موقع نوشتن صلحنامه ، پيامبر گرامى اسلام به على فرمود : بنويس : « بسم اللَّه الرحمن الرحيم » سهيل بن عمرو و ديگر مشركان گفتند : ما « رحمان » را نمىشناسيم . رحمان ، صاحب يمامه يعنى مسيلمهء كذاب است . بنويس : « باسمك اللهم » . مردم جاهليت ، سر آغاز را همين جمله قرار مىدادند . سپس پيامبر گرامى فرمود : بنويس : اين است آنچه محمد ، پيامبر خدا بر آن صلح كرده است . مشركين گفتند : اگر تو پيامبر خدا باشى و ما با تو بجنگيم و مزاحمت كنيم ، به تو ظلم كردهايم . بنويس : - اين است آنچه محمد بن عبد اللَّه ( ص ) بر آن صلح كرده است . اصحاب پيامبر گفتند : - اجازه ده ، با آنها بجنگيم . فرمود : - نه ، هر چه مىگويند ، بنويسيد . از اينرو خداوند متعال فرمود : - كَذلِكَ أَرْسَلْناكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ . . .