است ، مىگسلند . در بارهء عهد و ميثاق و آنچه خداوند به پيوند آن امر فرموده ، سخن گفتهايم ( آيات 19 و 20 ) .
وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ
: ابن عباس گويد : يعنى بوسيلهء دعوت مردم بسوى غير خدا ، در روى زمين فساد مىكنند . حسن گويد : يعنى با جنگ با پيامبر ، در روى زمين فساد مىكنند . برخى گويند : يعنى با معصيت و ستم به بندگان خدا و ويران كردن آباديها در روى زمين فساد مىكنند . معناى اخير كلىتر و بهتر است .
أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ
: براى آنهاست دورى از رحمت خداوند و محروميت از بهشت و براى آنهاست عذاب جاودانى جهنم .
اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ
: خداوند ، بر طبق مصلحت خود ، رزق و روزى خود را براى هر كس بخواهد توسعه مىدهد و نسبت بهر كس بخواهد ، تنگ مىگيرد .
وَ فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا
: و كسانى كه رزق و روزى فراوان به آنها داده مىشود ، از آخرت و بقاى آن غافل ميشوند و دل به دنياى فانى و زر و زيور آن مىبندند .
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ
: در حالى كه زندگى دنيا نسبت به زندگى آخرت ، جز متاعى اندك و فنا پذير ، بيش نيست ، زيرا دنيا فانى و آخرت باقى و جاودانى است . اين معنى از مجاهد است .
ابن عباس گويد : اين جمله در مقام تعجب است . يعنى : تعجب است از اينكه آنان به دنياى فانى شاد شده و نعيم جاودانى را ترك كردهاند ! آرى دنيا در برابر آخرت ، متاعى بى بها و بى بقاست . همچون كاسه و قدحى كه چند روزى مورد استفاده قرار مىگيرد ، سپس شكسته مىشود .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ
: مردم كافر مىگويند :
چرا از جانب خداوند ، معجزهاى بر محمد ( ص ) نازل نميشود ؟ اين سخن را از اين جهت مىگفتند كه در بارهء آيات و معجزات ، نمىانديشيدند و تصور مىكردند كه معجزهاى براى اثبات مدعاى او به وقوع نپيوسته است ، از اينرو سخن آنها جاهلانه است .