[ سوره إبراهيم ( 14 ) : آيات 19 تا 21 ]
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ ( 19 ) وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ ( 20 ) وَ بَرَزُوا لِلَّهِ جَمِيعاً فَقالَ الضُّعَفاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعاً فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذابِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ قالُوا لَوْ هَدانَا اللَّهُ لَهَدَيْناكُمْ سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا ما لَنا مِنْ مَحِيصٍ ( 21 )
ترجمه :
آيا نمىدانى كه خداوند آسمانها و زمين را به حق آفريد ؟ اگر بخواهد شما را مىبرد و خلق جديدى مىآورد و اين كار بر خداوند ممتنع نيست . و آنان براى خداوند آشكار مىشوند . ضعيفان به گردن فرازان گويند : ما پيروان شما بوديم . آيا چيزى از عذاب خدا را از ما دفع مىكنيد ؟ گويند : اگر خداوند ما را هدايت مىكرد ، شما را هدايت مىكرديم . خواه جزع كنيم يا صبر ، راه فرارى نداريم .
قرائت :
كوفيان - بجز عاصم - در اين سوره و در سورهء « نون » « خالق السماوات » و ديگران « خلق السماوات » خواندهاند .
« خلق » فعل ماضى است . يعنى : خداوند آسمانها و زمين را در گذشته آفريد