شرح لغات :
تفسير :
چون در آيات پيشين از وعد و وعيد و بيم و اميد ذكرى بميان آمد بدنبال آن خداى سبحان داستان پيمبران گذشته را براى تأكيد مطلب و ترساندن مردمان كافر و دلدارى پيغمبر - صلى اللَّه عليه و آله - بيان فرموده و بداستان نوح سخن را آغاز كرد . « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ . . . أَنْ لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ » نوح را بسوى قومش فرستاديم تا بدانها بگويد : من بيم رسانى آشكارم و شما را بيم دهم كه جز خداى يگانه را پرستش نكنيد ، يعنى خداى را بيگانگى بشناسيد و پرستش جز او را واگذاريد ، و دعوت خود را به اخلاص در عبادت و پرستش آغاز فرمود - و اين معنايى است كه زجاج گفته است - و برخى گفتهاند : حضرت نوح عليه السلام آنها را بتوحيد دعوت كرد زيرا مهمترين چيزها همين بود ، و هيچ عبادتى قبل از شناختن خداوند بيگانگى پذيرفته نيست . « فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما نَراكَ إِلَّا بَشَراً مِثْلَنا » بزرگان قوم او كه كافر بودند از روى پندار باطلى كه داشتند و خيال ميكردند پيغمبر بايد از غير جنس بشر باشد به دو گفتند ما تو را جز بشرى مانند خود نمىبينيم ، ولى نمىدانستند كه فرستادن پيغمبر از جنس خود مردم چه بسا بصلاح آنها نزديكتر بوده و موجب مىشود تا شبهه