[ سوره يوسف ( 12 ) : آيات 110 تا 111 ]
حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ ( 110 ) لَقَدْ كانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبابِ ما كانَ حَدِيثاً يُفْتَرى وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 111 )
ترجمه :
تا وقتى كه رسولان مأيوس شدند و يقين كردند كه تكذيب شدهاند در اينوقت يارى ما بيامدشان و هر كه را خواستيم نجات دهيم و عذاب ما از مردم بدكار بازنگردد ( 110 ) براستى كه در داستانهاى ايشان عبرتى است براى خردمندان و اين سخنى نيست كه بهم بافته باشند بلكه تصديق كتابهايى است كه نزد او است و بيان هر چيزى است ، و هدايت و رحمتى است براى مردمانى كه ايمان دارند ( 111 ) .
قرائت
اهل كوفه و ابو جعفر « كذبوا » - بتخفيف و به صورت مجهول - ( بر طبق قرائت معروف ) - قرائت كردهاند ، و قرائت حضرت على عليه السلام و زين العابدين و امام باقر و صادق عليهم السلام و زيد بن على و جمع ديگرى نيز همين است . و عايشه و حسن و عطا و زهرى و قتادة « كذبوا » بتشديد - و به صورت مجهول - قرائت كردهاند . و از ابن - عباس و مجاهد نقل شده كه « كذبوا » بتخفيف و به صورت معلوم قرائت كردهاند .