ابراهيم خليل الرحمن همان ابراهيمى كه نمرود آتشى فراهم كرد تا او را بسوزاند و خدا آن آتش را بر او سرد و سلامت كرد ، و از آن نجاتش داد ، اى عزيز بدان كه ما خاندانى هستيم كه پيوسته بلا و گرفتارى از جانب خدا بر ما شتابان بوده تا ما را در فراخى و سختى بيازمايد ، و اكنون بيست سال است كه مصيبتهاى پى در پى به من رسيده ، نخست آنكه پسرى داشتم كه نامش را يوسف گذارده بودم و دلخوشى من از ميان فرزندان ديگرم به او بود ، و او نور چشم و ميوهء دلم بود تا اينكه برادران ديگرش كه از طرف مادر با او جدا بودند از من خواستند وى را بهمراه ايشان براى بازى بفرستم ، صبحگاهى او را همراهشان كردم و رفتند ، و شامگاه گريهكنان پيش من آمدند و پيراهن او را بخونى دروغى رنگين كرده و اظهار داشتند كه گرگ او را خورده است فقدان او اندوه مرا زياد كرد و از فراغش گريهها كردم تا جايى كه چشمانم از اندوهش سفيد شد ، و او برادرى داشت كه من به او دلخوش بودم و همدم من بود ، و هر گاه ياد يوسف ميافتادم او را به سينه ميگرفتم و همين سبب ميشد قدرى از اندوهم تسكين يابد تا اينكه برادرانش گفتند : تو از ايشان خواستهاى و دستور دادهاى او را همراه خود بمصر بياورند و اگر نياورند آذوقه به آنها نخواهى داد ، من هم او را فرستادم تا گندم براى ما بياورند ولى چون بازگشتند او را با خود نياوردند و اظهار كردند كه وى پيمانهء مخصوص شاه را سرقت كرده با اينكه ما خاندانى هستيم كه دزدى نمىكنيم ، و بدين ترتيب او را نزد خود بازداشت كردى و مرا بفراغش مبتلا ساختى و اندوهم را در دوريش سخت كردى تا آنجا كه پشتم از اين پيش آمد خم شد و مصيبتم بزرگ شد اضافه بر مصيبتهاى پى در پى ديگرى كه بر من رسيده ، اكنون بر من منت بگذار و او را آزاد كن و از زندان نجاتش ده و سهم گندم ما را پاك كن در قيمت آن سخت نگير و پيمانهء ما را كامل گردان و در آزادى و فرستادن خاندان ابراهيم شتاب فرما .
فرزندان يعقوب نامه را آورده و در قصر سلطنتى بدست يوسف دادند و گفتند :
« يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ . . . »
تا به آخر آيه - و سپس ادامه داده گفتند : برادرمان ابن يامين را بما باز ده و اين هم نامهاى است كه پدر ما يعقوب در اينباره نوشته و از تو