آنست كه آنها در آتش دوزخ جاويدانند مگر آنها را كه خدا بخواهد و از ايشان درگذرد و بدوزخشان نبرد و منظور همان اهل توحيد هستند كه خدا اگر بخواهد از آنها ميگذرد .
« وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا »
و اما آنان كه بسبب فرمانبردارى و اطاعت خدا و دورى از گناه سعيد و نيكبخت شدند .
« فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ »
تا آسمانها و زمين بر پا است در بهشتند .
« إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ »
در اين جمله نيز همهء آن معانى محتمل است بجز آنچه در آنجا گفته شده كه برخى از اشقياء ممكن است از دوزخ بيرون آمده و نجات پيدا كنند ، زيرا همهء مسلمانان اتفاق و اجماع كردهاند بر اينكه هر كس مستحق ثواب شد داخل بهشت مىشود و پس از ورود ببهشت هرگز بيرون نخواهد رفت .
« عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ »
عطائى پايان ناپذير و تمام نشدنى .