« لَمَّا جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ »
هنگامى كه عذاب پروردگارت بيامد ، يا وقتى كه امر پروردگارت بنابودى آنها آمد .
« وَ ما زادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبِيبٍ »
مجاهد و قتاده گفتهاند : يعنى جز بر زيانكارى و نابودى آنها چيزى نيفزودند . و سبب اينكه نابودى و زيان را به بتها نسبت داده بدان جهت است كه آن بتها سبب خسران و زيانشان گشتند و اگر آنها را پرستش نمىكردند هلاك نمىشدند .
« وَ كَذلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذا أَخَذَ الْقُرى وَ هِيَ ظالِمَةٌ »
يعنى هم چنان كه در مورد هلاكت و دچار شدن به عذاب دربارهء ملتهاى گذشته براى تو ذكر كرديم مؤاخذه و گرفتن پروردگارت دربارهء اهل شهرها وقتى كه ستمگر شوند اين گونه است . . . و در صحيح مسلم و بخارى از رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - روايت شده كه فرمود : خداى تعالى به شخص ستمگر مهلت ميدهد تا هنگامى كه او را گرفت ديگر از تحت فرمان او بدر نرود ، و سپس اين آيه را قرائت فرمود .
« إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ »
براستى كه بر گرفتن خداى سبحان در مورد شخص ستمگر سخت دردناك و الم انگيز است .
« إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ »
و در آنچه براى تو داستان كرديم عبرت و بينايى و نشانهء بزرگى است براى كسى كه از عقوبت خدا در روز قيامت بيم داشته باشد ، و اينكه اين عبرت و بينايى را مخصوص به كسى دانسته كه از عقوبت خدا بترسد ( با اينكه براى همگان عبرت است ) بدانجهت بوده كه تنها اين دسته از مردم هستند كه با تدبر و تفكر در اين داستانها پند گيرند و منتفع گردند .
« ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ »
و اين روزى است كه همهء مردم از پيشينيان و پسينيان براى جزاء و حساب در آن روز جمع شوند و مرجع ضمير در « له » همان روز قيامت است .
« وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ »
و آن روزى است كه همهء خلايق از جن و انس و اهل آسمان و زمين در آن روز حاضر گردند و جز آن روز روز ديگرى كه داراى اين خصوصيت باشد وجود ندارد .