غرق كرد وى گفت :
« آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ . . . »
و بدين ترتيب به خدا ايمان آورد ، ولى من در آن وقت مشت گلى را برداشته و بدهانش افكندم و به دو گفتم :
« آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ . . . »
ولى پس از اينكه اين كار را كردم و اين جمله را به دو گفتم ترسيدم كه مبادا رحمت حق او را در آن حال فرا گرفته باشد و مرا بخاطر اين كارى كه كردم معذب فرمايد ، ولى اكنون كه مأمور شدم اين آيه را بر تو نازل كنم و همان سخنى را كه گفته بودم به صورت آيهاى بر تو فرود آورم خاطرم آسوده شد و دانستم كه سخن من مورد رضايت پروردگار متعال بوده است .
« فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ »
و در معناى اين آيه اختلاف است ، بيشتر مفسران گفتهاند : چون خداى تعالى فرعون و قومش را غرق كرد برخى از بنى اسرائيل باور نمىكردند كه وى غرق شده باشد و ميگفتند : او بزرگتر از آن بود كه غرق شود ، از اينرو خداى تعالى پيكرش را از آب بيرون انداخت تا وى را ببينند ، و معناى آيه روى اين تفسير چنين مىشود كه ما پيكر بىروح تو را در جاى بلندى افكنديم .
و برخى ديگر چون ابن عباس گفتهاند : « ننجيك » از نجات است ، و « بدن » نيز به معناى زره مىباشد و فرعون زرهى طلايى بر تن داشت . يعنى : مردهء تو را با آن زره طلايى و معروف از آب بيرون آورديم تا تو را بدان بشناسند .
« لِتَكُونَ لِمَنْ خَلْفَكَ آيَةً »
تا عبرتى براى آيندگان پس از خود باشى و آنان سخن تو را نگويند ( و ادعايى چون ادعاى تو نكنند ) و برخى گفتهاند : يعنى چون او ادعاى خدايى ميكرد خداى تعالى سرانجام كار و بندگى او را در اين آيه بيان فرموده ، و همين كه او را با قوم خود غرق كرد ولى تنها پيكر او را از ميان دريا بيرون آورد آيتى از آيات الهى است ، و اين قولى است كه زجاج گفته است .
« وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ عَنْ آياتِنا لَغافِلُونَ »
يعنى براستى كه بيشتر مردم از تفكر در نشانههاى ما و تدبر در حجتها و دليلهاى ما غافل و رو گردانند
.