ناپايدار است .
و از ابى سعيد خدرى و حسن روايت شده كه گفتهاند : منظور از « فضل خدا » در اين آيه : قرآن است ، ولى منظور از « رحمت » دين اسلام مىباشد .
و انس از رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - روايت كرده كه آن حضرت فرمود :
هر كه را خداوند بدين اسلام هدايت فرمود ، و قرآن را بوى تعليم كرد و با اينحال از فقر و ندارى شكوه و شكايت كند خداى تعالى فقر و ندارى را تا روز قيامت در ميان دو چشم او ثبت فرمايد ( و او را فقير و بينوا سازد ) « 1 » و سپس دنبال اين سخن همين آيه را تلاوت فرمود .
و از قتاده و مجاهد و ديگران نقل شده كه گفتهاند : « فضل خدا » اسلام است ، و « رحمت او » قرآن .
و امام باقر عليه السلام فرمود : « فضل خدا » رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - است ، و « رحمت او » على بن ابى طالب مىباشد .
و همين تفسير را كلبى از أبى صالح از ابن عباس روايت كرده است .
هامش
( 1 ) - منظور اين است كه با داشتن نعمت اسلام و قرآن ديگر فقير نيست و بزرگترين ثروت را داراست .