تفسير :
« إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ . . . » حكايت زندگى دنيا يا زود گذشتن و سرعت زوال آن چون آب باران است كه گياه زمين بدان ممزوج گشته . و اين تعبير بدان جهت است كه آب باران در خلال گياه داخل گردد و مخلوط شود . و برخى گفتهاند : يعنى بسبب باران گياههايى كه خوراك انسان و حيوان است ، و همچنين آنچه قوت روزى است با ميوهجات بهم مختلط گردد ، و در آيهء بعدى آنها را از هم جدا كرده فرمايد . « يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ » از آنچه مردم ميخورند چون حبوبات و ميوهجات و سبزيجات . و آنچه حيوانات خورند چون گياهها و علفهاى ديگر . و در معناى اين تشبيهى كه خدا از زندگى دنيا به آب و گياه با آن اوصاف كرده است وجوهى گفتهاند : 1 - اينكه خداى تعالى زندگى دنيا را به خود آن آب تشبيه كرده كه از آن انتفاع برند و سپس منقطع گردد . 2 - آن را تشبيه به گياهى با آن اوصاف كرده بخاطر آنكه چنين گياهى انسان را گول مىزند و سپس بنا بودى و زوال گرايد - و اين وجهى است كه جبائى و ابى مسلم گفتهاند - . 3 - خداى تعالى زندگى دنيا را بيك زندگانى با اين اوصاف تشبيه فرموده . « حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها » يعنى تا آن وقتى كه زمين خرمى و زيور گيرد ، و گلها و گياههاى رنگارنگ در آن برويد ، « وَ ازَّيَّنَتْ » و در چشم بيننده آراسته گردد . « وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها » و مالك و صاحب آن گمان برد كه قدرت بهره - بردارى و انتفاع از آن را دارد ، و خلاصه بدان حدى رسد كه صاحبانشان گمان كنند