راهى بر مذمت و عقاب نيست بر آن كسانى كه چون بنزد تو آيند و بخاطر نداشتن مركب و هزينهء سفر درخواست مركبى و هزينهء راهى از تو كنند تا بدان وسيله در همراهى تو بجهاد حاضر شوند ، تو در جواب آنها گويى : مركبى كه شما را بدان سوار كنم و چيزى كه ترتيب كارتان را بدان بدهم ندارم .
« تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ . . . »
باز گشتند و چشمانشان در اثر اندوه و حزن اشگبار است كه چرا مركبى كه بدان سوار شوند و چيزى كه در راه خرج كنند ندارند تا بدانوسيله با شما بيرون شوند .
« إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ وَ هُمْ أَغْنِياءُ »
راه عتاب و تكليف بر آن كسانى است كه با وجود توانگرى و قدرت بر جهاد از تو رخصت ماندن ميخواهند .
« رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ »
تفسيرش در آيات پيش گذشت
.