حقيقى نيست زيرا در جاى خود ثابت شده كه كفر پس از ايمان حقيقى ممكن نيست . « 1 »
« إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً بِأَنَّهُمْ كانُوا مُجْرِمِينَ »
و مجرم در اينجا كافر اصرار ورز بر نفاق ، است و در اين آيه خداوند سبحان خبر دهد كه اگر در اثر توبه از گروهى از آنان بگذرد آن گروه ديگر را كه به حال نفاق باقى مانده و توبه نكردهاند عذاب فرمايد . و « طائفة » ( كه در آيه است ) در اصل نام جماعت است ولى گاهى بيك نفر هم « طائفة » گفته مىشود چنانچه در آيهء شريفهء
« وَ لْيَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
« 2 » كه مطابق روايات ما كه از ائمه اطهار روايت شده كمترين كسى در شكنجه و عذاب آن دو ( يعنى مرد و زن زنا كار ) بايد حضور يابد يك نفر شخص مؤمن است .
و در روايت آمده كه اين دو طائفه ( كه در آيه است ) سه نفر بودند كه دو نفرشان مسخره ميكردند و يك نفر ميخنديد ، و آن يك نفر همان بود كه از نفاق خود توبه كرد و خدا از گناه او در گذشت و نامش : مخشى بن حمير بود .
هامش
( 1 ) - ممكن است كسى بگويد : ايمان داراى مراتبى است و چنان نيست كه در تمام مراتب آن كفر راه نيابد چون بعضى از مراتب ضعيف ايمان قابل زوال است و خدا نيز در قرآن كريم ( سورهء نساء آيه 137 ) فرمايد :« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا . . . ». و شايد منظور مؤلف همان مرتبهء قوى ايمان باشد كه قابل زوال نيست .
( 2 ) - سورهء نور آيه 2 ، يعنى در شكنجهء زن و مرد زناكار بايد طائفهاى از مؤمنان حضور يابند . و منظور از اين استدلال بضميمهء روايت آن است كه « طائفة » بيك نفر نيز اطلاق شده است .