( 1 ) فرض شد و حدود اسلامى مقرر گشت .
هنگام نماز كه ميشد براى اجتماع مسلمانان وسيلهء در كار نبود و خود آنها سر وقت كه ميشد در مسجد حاضر ميشدند ، تا اينكه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بفكر افتاد اوقات نماز را مانند يهوديان بوسيلهء بوق يا مانند نصارى بوسيلهء ناقوس به اطلاع مسلمانان برساند لكن بوق را ( بخاطر تشبه بيهود يا بساير جهات ) نپسنديد و در صدد بود كه همان ناقوس را تهيه كنند .
در اين خلال شبى عبد اللّه بن زيد بن ثعلبة كه از قبيلهء بلحارث بن خزرج بود - مردى سبز پوش را در خواب ديد كه ناقوسى بر دوش دارد به او گفت : اى مرد اين ناقوس را مىفروشى ؟ آن مرد گفت : براى چه مىخواهى ؟ عبد اللّه گفت :
مىخواهم بوسيلهء آن مردم را به نماز دعوت كنيم ! آن مرد گفت : من چيز بهترى به تو ياد مىدهم ، عبد اللّه گفت : آن چيست ؟
مرد مزبور فصول اذان را به او تعليم كرد .
عبد اللّه از خواب بيدار شد و روز بعد بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله شرفياب شده خواب خود را براى آن حضرت نقل كرد ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فرمود : اين خواب تو حق بوده ( و جزء رؤياى صادقه است ) هم اكنون برخيز و آن را ببلال كه صداى نافذترى دارد تعليم كن تا هنگام نماز آن را بگويد .
بلال كه اذان را گفت عمر بن خطاب بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آمده و خوابى را كه ديده بود و نظير خواب عبد اللّه بن زيد بود براى آن حضرت نقل كرد ، پيامبر اكرم خدا را شكر كرده و بدين ترتيب اذان مقرر شد [ ( 1 ) ] .
هامش
[ ( 1 ) ] بايد دانست كه داستان تشريع اذان بدين ترتيبى كه مورخين سنى مذهب نقل كردهاند مورد قبول شيعه نيست و بزرگان شيعه معتقدند كه نسبت اين گونه كلمات برسول خدا صلى اللّه عليه و آله دربارهء احكام دين مناسب با شأن آن بزرگوار نيست ، و حضرت صادق عليه السلام در حديثى فرمود : اينان دروغ گفتند كه پنداشتند رسول خدا صلى اللّه عليه و آله اذان را از عبد اللّه بن زيد ياد گرفت ، بلكه جبرئيل فصول اذان را در شب معراج برسول خدا صلى اللّه عليه و آله آموخت ، و در حديث ديگرى است كه در زمين بدان حضرت وحى شد .