عباسى بازيافتيد . از اينرو نفوذ وى افزايش يافت . بسيارى از مقامات متنفذ و وزراى سابق همچون على بن مقله از آشنايى با او براى پيشرفت خود در دستگاه عباسيان بهره گرفتند ( ( 47 ) ) . براى مثال ، ابن مقله وزير 000 / 20 دينار را در املاك صرف نمود و آن را در سال 319 / 931 وقف طالبيون كرد ( ( 48 ) ) . ولى پس از آن مقام خود را از دست داد و از ابن روح يارى طلبيد . ابن روح از خويشاوند خود حسين بن - على بن عباس نوبختى ، كه دبير ( كاتب ) امير الامراء ابن راعق بود تماس گرفت و از او خواست تا ابن مقله را در وصول به مقام خويش يارى دهد ، كه در سال 325 / 936 در اين اقدام موفق شد ( ( 49 ) ) .
در همان حال كه سفير سوم به خوبى نفوذ مقتدرانهء خويش را در محافل رسمى به كار مىگرفت با انحراف جدى قائم مقام اصلى خود ، شلمغانى ، از عقايد حقه اسلامى مواجه شد .
4 . سومين سفير و شلمغانى
محمد بن على بن ابى العزاقر شلمغانى ، متولد روستاى شلمغان ، از حومههاى واسط ، يكى از قراء قرآن مجيد در آنجا بود . پس از مدتى به بغداد رفت و به دستگاه عباسيان پيوست و بعنوان دبير ( كاتب ) به خدمت مشغول گشت ( ( 50 ) ) . وى از فقهاى اماميه بود و هيجده اثر درباره عقايد و فقه شيعه برشته تحرير در آورد ، كه در بين آنها كتاب الغيبه قرار داشت . آثار او قبل از انحرافش مورد احترام فراوان اماميه بود ( ( 51 ) ) .
چنان كه ذكر شد ، پس از آنكه ابن روح به سفارت ارتقاء يافت ، شلمغانى را منصوب كرد تا فعاليتهاى شيعيان در بغداد ، بويژه بنو بسطام و دو وكيل كوفه ، زجوزجى و رازى را جهت دهد ( ( 52 ) ) . شلمغانى هدايت فعاليتهاى اماميه را در بغداد و كوفه سالها به عهده داشت . وى در جاهطلبى بىصبرانهء سياسى خود شهره بود و ممكن است اميد براى دستيابى به قدرت ، در آيندهاى نزديك را پس از دستورات امام دوازدهم به ابن روح از دست داده باشد . بنابراين دستورات امام دوازدهم را ناديده انگاشت و در جستجوى ديگر گروهها رفت تا به جاهطلبى سياسى خود جامهء