از آن شما نيستند ، به سوى فلان بلد مىروند .
ابرها همه رفتند و نباريدند ، سپس ابرى ديگر آمد كه شامل رعد و برق بود . باز مردم از جا حركت كردند ، امام فرمود : بر جاى خود آرام باشيد ، اين ابر نيز براى شما نيست . به فلان بلد مىرود و براى اهل آنجا مىبارد .
( 1 ) و پيوسته ابرها آمدند و رفتند تا ده قطعه ابر ، و حضرت هر كدام را مىگفت : « اين مربوط به شما نيست ، اين از آن اهل فلان شهر است . شما حركت نكنيد و بر جاى خودتان آرام بمانيد و آشوب نكنيد » ، تا اينكه براى بار يازدهم ابرى پديد آمد . اين بار امام فرمود : اين ابر را خداوند عزّ و جل به سوى شما برانگيخته ، پس او را به جهت تفضّلى كه بر شما كرده است سپاس گوييد .
اكنون برخيزيد و به قرارگاهها و منزلهاى خود برويد ، و اين ابر بالاى سر شماست و نمىبارد تا به خانهها و منازل خود برسيد ، آنگاه باريدن مىگيرد و آن مقدار بر شما خير مىبارد كه شايستهء كرم خداوندى و سزاوار شأن و جلال اوست .
اين بگفت و از منبر به زير آمد ، و مردم بازگشتند ، و ابر همچنان بود و نمىباريد تا همگان نزديك منازل خود شدند ، آنگاه بشدت شروع به باريدن كرد ، و رودها و استخرها و گودالها و صحراها را همگى آب فرا گرفت ، و مردم شروع به تبريك و تهنيت گفتن به فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كردند به سبب كرامتى كه خداوند عزّ و جل به دو مرحمت فرموده بود و مىگفتند : اين از كرامات اين امام بزرگوار است . « 1 »
( 2 )
خطاب امام
آنگاه حضرت ميان جمعيت آمد ، و مردم بسيارى حاضر شدند ، پس
هامش
( 1 ) عيون اخبار الرضا ، ج 2 ، ص 169 .