و همچنين اينكه گفت : « نظر منجمين نظير اين است كه ابتداى دورهء فلك از نصف النهار شروع شده و اين با گفتهء على بن موسى مطابق است » ، هيچ معنى درستى برايش نفهميديم ، براى اينكه دايرهء نصف النهار كه دايرهاى فرضى است كه از دو قطب شمال و جنوب مىگذرد و نقطهء موهوم سومى است در بين اين دو نقطه ، جاى معينى در آسمان ندارد تا آفتاب در آن نقطه روز بياورد و در نقاط ديگر شب . « 1 »
56 . قول خداى متعال :
وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ . إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ
« 2 » .
( 1 ) امام رضا عليه السلام به اين دو آيه و مابعدش استشهاد كرد بر ابطال آنچه ابن جهم و قومش دربارهء داوود پيامبر عليه السلام گفته بودند . امام رضا عليه السلام به ابن جهم گفت : چه بود آن چيزهايى كه دربارهء داوود مىگفتيد ؟
على بن جهم پاسخ داد : مىگويند داوود در محرابش نماز مىخواند كه شيطان به صورت پرندهء زيبايى درآمد . داوود نمازش را قطع كرد و به تعقيب آن پرندهء زيبا پرداخت تا آن را بگيرد ، و پرنده بر بام خانهاى بود ، داوود به دنبال آن پرنده خارج شد . پرنده به روى بام پريد و داوود از ديوار بام بالا رفت . پرنده به داخل خانهء اوريا بن حيان فرود آمد ، به دنبال آن داوود به پشت بام برآمد و نگاه به داخل خانه افكند ، در اين هنگام زن اوريا مشغول غسل كردن بود ، چون به او نظر افكند ميل به او پيدا كرد ، و اوريا براى جنگى خارج شده بود ، پس به فرمانده آن جنگ نوشت كه اوريا را به جلوى تابوت بفرستند و او اين كار را كرد و اوريا بر مشركين پيروز شد . اين كار بر داوود سخت گران آمد ، دوباره به آن فرمانده نوشت كه او را جلوى تابوت بفرستد ،
هامش
( 1 ) الميزان ، ج 17 ، صص 95 - 96 .
( 2 ) ص / 21 و 22 .