شرفش به آن بود و به آن شهرت يافت . پس خداى عزّ و جل فرمود :
إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً
« 1 » . خليل با خوشحالى گفت :
وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي ؟
خداى عز و جل فرمود :
لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
« 2 » . پس با اين آيه امامت همهء ظالمان تا روز قيامت باطل شد و منحصر به انتخاب گرديد . پس خداى عز و جل به فرزندان پاك او اين امامت را بخشيد و فرمود :
وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ
« 3 » .
( 1 ) پس قرنها در ذريّهء او اين امامت از يكى به ديگرى به ارث مىرسيد تا نوبت به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله رسيد و خدا فرمود :
إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ
« 4 » . پس مخصوص او بود . بنابراين او صلّى اللّه عليه و آله على عليه السلام را به فرمان خدا منصوب كرد بر آن طريقى كه خداى عز و جل واجب كرده بود . پس امامت در بين فرزندان برگزيدهء على عليه السلام قرار گرفت كه خدا به آنها علم و ايمان عطا كرده بود به قول خداى متعال :
وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى يَوْمِ الْبَعْثِ
« 5 » . و اين به فرزندان على عليه السلام اختصاص يافته تا روز قيامت ، زيرا پيامبرى بعد از محمّد صلّى اللّه عليه و آله نيست . پس ، از كجا اين نادانان حق انتخاب داشتند ؟ » امام عليه السلام در اين قسمت از سخنانش اظهار مىدارد كه غير ممكن است جامعه بتواند كسى را براى مقام امامت انتخاب كند . به عبارت ديگر مقام امامت تابع خواست تودهء مردم نيست كه علمى به واقعيت امور و حقيقت اشياء
هامش
( 1 ) بقره / 124 .
( 2 ) بقره / 124 .
( 3 ) انبياء / 72 و 73 .
( 4 ) آل عمران / 68 .
( 5 ) روم / 56 .