به هر حال اين رساله از ذخيرههاى نبوّت و گنجهاى اهل بيت و مواريث امامان است كه از لحاظ بلاغت ، عالىترين سند شرافت و افتخار زنجيرهء وثوق است آنچنان كه دكتر حسين على محفوظ گفته است . اما ما اين رساله را از نسخهاى كه به وسيلهء انتشارات معاهد نزديك الازهر در سال 1340 هجرى در قاهره چاپ شده و سپس علّامه عبد الواسع بن يحيى الواسمى آن را در ده باب مرتب كرده و به چاپ رسانيده است نقل مىكنيم .
( 1 )
باب اول دربارهء ذكر
شيخ عبد الواسع ، پس از بيان مقدمهاى دربارهء ضرورت تذكر سلسلهء سند صحيح ، گويد : من اين صحيفه را از طريق سند صحيح متصل به امام قاسم بن محمد عليه السلام از شيخ خود سيّد امير الدين بن عبد اللّه از سيد احمد بن عبد اللّه وزير از امام مطهر بن محمد بن سليمان از امام مهدى احمد بن يحيى از سليمان بن ابراهيم بن عمر علوى از پدرش ابراهيم از رضاء الدين ابراهيم بن محمد طبرى از امام نجم الدين تبريزى از حافظ ابن عساكر از زاهر السنحانى از حافظ البيهقى روايت مىكنم :
( 2 ) 1 . از ابو القاسم مفسر از ابراهيم بن جعده از ابى القاسم عبد اللّه بن احمد بن عامر طائى در بصره گفت : حديث كرد مرا على بن موسى الرضا عليه السلام در سال 194 هجرى ، گفت : حديث كرد مرا پدرم موسى بن جعفر ، گفت : پدرم جعفر بن محمد مرا حديث كرد ، گفت : پدرم على بن الحسين مرا حديث كرد ، گفت : پدرم حسين بن على مرا حديث كرد ، گفت : پدرم على بن ابى طالب مرا حديث كرد ، گفت : « رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه خداى متعال