مبحث سوم در بيان امور مستحبه در مقام تشهد است
و اين بر دو قسم است : استحباب قولى و استحباب فعلى ، پس در اينجا دو مقام است : اول - در بيان مستحب قولى است ، و اين قبل از تشهد واجب است و بعد از آن ، اما اول يعنى مستحب قولى كه قبل از تشهد واجب مأثور شده ، پس اين به سه نحو است أقصر و أوسط و أطول ، اگر چه تفاوت ميان ثانى و ثالث قليل است ، اول اقتصار به حمد است به اين نحو كه بگويد « الحمد للَّه أشهد أن لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له ، و أشهد أن محمدا عبده و رسوله » و أوسط « بسم اللَّه و باللَّه و لا إله الا اللَّه و الاسماء الحسنى كلها للَّه » .
و أما آنچه را مرحوم أبي الصلاح قبل از تشهد اول ذكر نموده به اين نحو « بسم اللَّه و الحمد للَّه و الاسماء الحسنى كلها للَّه ما طاب و زكى و نمى و خلص للَّه ، و ما خبث فلغير اللَّه » تا به حال مأخذ آن به خصوص مشخص حقير نشد .
مخفى نماند ظاهر اين است هر يك از انحاء ثلاثه را كه ذكر نموديم مىتوان اختيار نمود در تشهد اول و تشهد ثانى و تشهد در نماز دو ركعتى ، مثل نماز صبح و ظهر و عصر و عشاى سفرى و نحو اينها ، لكن أسلم اين است در نمازى كه در آن دو تشهد هست مثل ظهرين و عشائين ، اول را در تشهد اول اتيان نمايد و ثانى را در تشهد ثانى ، يا هر دو تشهد را به طريق ثانى اتيان نمايد ، پس اجتناب نمودن از اول در تشهد ثانى أوفق به طريق سداد است .
چنانچه اجتناب نمودن از ثالث در هر يك از دو تشهد در نمازى كه در آن دو تشهد است شايد أقرب به سداد بوده باشد ، اگر چه جواز اجتزاء به شهادتين تنها به نحوى كه در سابق بيان شد در هر يك از دو تشهد كه بوده باشد محل تشكيك