به اعتبار عارض ، مثل مرض يا به جهت پيرى ، در اين صورت اگر انحناء او كمتر از حد ركوع شرعى نبوده باشد ، لازم است در حين ركوع منحنى شود تا به حد ركوع برسد .
و اما هرگاه انحناء به حد ركوع شرعى بوده باشد ، در اين صورت اگر متمكن بوده باشد از تقليل انحناء به اين معنى متمكن هست از كم كردن آن انحناء به حدى كه از حد ركوع شرعى ميل به قيام نمايد ، ظاهر اين است اين تقليل لازم بوده باشد ، بعد از آن منحنى مىشود به قصد ركوع ، و اگر متمكن نبوده باشد از اين ، لكن متمكن از انحناء زيادتر بوده باشد ، لازم است آن انحناى زيادتى را به عمل آورد به قصد ركوع تحصيلا للامتثال .
و اما هرگاه منحنى به نحوى بوده باشد تقليل انحناء در حق او ممكن نبوده باشد و همچنين زيادتى ، در اين صورت ظاهر اين است ايماء به جهت ركوع در حق او متعين بوده باشد ، پس اجتزاء به همان انحناء به جهت ركوع نمىتواند نمود .
مبحث چهارم ( در بيان امور متعلقهء به ركوع است )
بدان كه امور متعلقهء به ركوع يا واجب است يا مستحب است يا مكروه ، پس در اينجا چند مقام است :
مقام اول : در امور واجبهء متعلقه به ركوع است .
بدان كه واجب متعلق به ركوع چند چيز است :
اول : باقى بودن است در حالت ركوع به مقدار ذكر واجب . و به عبارت اخرى