اعادهء نماز است بعد از اتمام .
بلى دقتى كه در اين مقام هست اين است كه آيا عود به جهت تدارك منسى لازم هست يا نه ؟ ظاهر تفصيل است در اين مقام ما بين آن كه سجود اين شخص به طريق معهود بوده يا به طريق ايماء ، در اول حكم مىكنيم به عدم لزوم عود ، بلكه به عدم جواز آن بىاشكال ، نظر به ادلهء داله به عدم لزوم ، و عود به منسى در صورتى كه متذكر شود بعد از دخول در سجود ، به خلاف در ثانى ، پس در حكم به عدم جواز عود به منسى در اين صورت اشكال مىتوان نمود .
مگر آن كه مىگوئيم عود به جهت تدارك به منسى مستلزم زيادتى در نماز مىشود ، يا اخلال به ايماى سجودى عامدا هر يك موجب بطلان نماز است ، نظر به اين كه هرگاه عود نمود به جهت تدارك منسى يعنى ايماى به جهت ركوع اعاده مىنمايد ايماء به جهت سجود را يا نه ، اگر اعاده نمود لازم مىآيد زيادتى در اجزاى نماز ، و الا لازم مىآيد اخلال به سجود ، يا اخلال به نائب مناب او بعد از ركوع يا قائم مقام آن .
و على التقديرين نماز باطل مىشود ، اما بنابر ثانى پس ظاهر است نظر به لزوم تقدم ركوع بر سجود ، و اما بنابر اول نظر به حديث صحيح مروى در كافى از جناب فخر الاوائل و الاواخر امام محمد باقر عليه السّلام كه فرموده : اذا استيقن أنه زاد في صلاته المكتوبة لم يعتد بها و استقبل صلاته استقبالا اذا كان قد استيقن يقينا « 1 » .
مبحث سوم ( در بيان ركوع منحنى است )
بدان كه هرگاه منحنى بوده باشد ، خواه در اصل خلقت چنين بوده باشد يا
هامش
« 1 » فروع كافى ج 3 / 348 .