روايات را تأويل نمودهاند به : ترك أولى ، چنانچه ظواهر آيات قرآني را نيز همين تأويل كردهاند ; وعلماى أهل سنت از تأويل آن ابا وانكار دارند ، چنانچه مخاطب در كيد چهارم باب دوم اين كتاب گفته :
آيات وأحاديث بي شمار ناطق ومصرّح اند به صدور زلاّت از آنها وعتاب الهى وتوبه ايشان وبكا وندامت واظهار زلّت خود ، اگر در عصمت ايشان غلو نمودهايد وصدور گناه مطلق از ايشان جايز نگوييم ، در تأويل وتوجيه نصوص غير از كلمات بارده سمجه به دست ما نخواهد آمد ( 1 ) .
اما آنچه گفته : اگر از صحابه - كه بالاجماع معصوم نبودند - گناهى صادر شود . . . إلى آخر .
پس جوابش آنكه : مقصود علماى شيعه نيز همين است كه اتفاق ايشان بر بيعت أبو بكر به خلافت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) دليل حقيت آن نمىتواند شد ; زيرا كه هرگاه كه ايشان به اعتراف مخالف معصوم نبودند اگر مصدر گناهى شوند از ايشان عجب نيست ، پس از ايشان چه عجب است كه ديده ودانسته نص خلافت حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) كه در روز غدير خم وديگر مواضع شنيده بودند اخفا كرده ، بيعت أبو بكر [ را در حالي كه ] گناه دانسته مرتكب آن شده باشند ودر دل خود قرار داده باشند كه به زلال توبه واستغفار شسته خواهد شد !
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 31 .